O tym, jak kobiety piją przy barze... cz.7

Bar gdzieś w mieście Łodzi. Przyszła wreszcie odwilż i znów pojawiły się piękne, nowe, równe chodniki na niektórych ulicach. Na niektórych zaś płyty chodnikowe - miny, które się bujają pod krokiem przechodnia i opluwają jego buty brunatną, pośniegową mazią.

W każdym razie dziewczyny szły chyba tymi "nowymi" ulicami, bo obuwie ich było bez zarzutu. 

Zamówiły sobie wódeczkę z sokiem pomarańczowym, tzw. "pół na pół". Były lekko owiane ciepłym wiatrem odnowy.

- Wiesz Gieni? Chyba wiosna idzie. - Powiedziała Anna z lekkim romantyzmem w głosie.

- Na wiosnę bym nie liczyła w lutym, ale kto wie? - Odparła Gieni podpierając podbródek na ręce.

- Ja nie o porze roku mówię! Gieni! Poznałam bardzo fajnego faceta. Wiesz takiego, co chodzi pod wąziutkim krawatem, nosi spinki do mankietów. Docenia moją inteligencję! Ach nie wyobrażasz nawet sobie jak mój mózg go podnieca!

- No, co też mówisz! To może poznałaś go na balu maturalnym. Bo to sezon teraz.

- Co też wymyślasz Gieni! To człowiek z korpo! Ma piękny, nieskazitelny samochód, z nieskazitelną białą skórą w środku. Zna japoński, uwielbia orient... I to wiesz nawet podniecające. Tylko po tym sushi mam problemy z trawieniem. Jakoś nie mogę się przekonać. Ale uwaga, uwaga! Nie ma żony! Już sprawdziłam! Jest rozwodnikiem. To znaczy jest w trakcie rozwodu, ale wszystko jest na dobrej drodze. Zostałam jego protegowaną w tej korpo. Robię za jego sekretarkę. Jak wiesz mój angielski jest bez zarzutu. Bunt młodzieńczy jednak na coś w życiu się przydaje...

- No tak praca na zmywaku przez pół roku, żeby zarobić na bilet powrotny.

- Oj! Teraz to jest urocza całkiem historia. Nawet Mariusz się z niej uśmiał. Wysłał mnie też na kurs japońskiego. Masakra! Chyba muszę więcej pić Gieni, bo presja jest straszna. On nawet ze mną w łóżku mówi po japońsku, żebym się niby osłuchała! Nawet jest w tym dobry. Ale jak słucham sprośnych, erotycznych historyjek... Za pierwszym razem, jak wyskoczył z tym, to bałam się, że może coś mu nie pasuje, bo ten język brzmi tak jakoś agresywnie. Aż dziw, że w tym języku gejsze potrafiły uwodzić... Z drugiej strony, jak jego żona cały czas z nim miała takie przeboje. Ale nic to! Na razie może być. Docenia mnie. Kupił mi piękne futro i ciągle kupuje jakieś orientalne kwiaty. 

- No proszę... Widzisz. A ja poznałam bardzo inteligentnego faceta z klasą w bibliotece.

- No nie! Nauczyciel! Ty to dopiero jesteś dewiantką!

- Nie z taką klasą! 

- Uff... no może nareszcie jakiś fajny facet. Chociaż, jak wyłowiony w bibliotece, to pewno ma garba i nosi wełniane swetry o sentymentalnej woni naftaliny a na nosie dzierży siermiężne "rowerki". Oj Gieni... chodźmy może lepiej gdzieś potańczyć dzisiaj, to znajdziemy ci jakiegoś z klasą  kasą, a nie ponuraka.

- A figę! Jestem już z nim umówiona dziś w herbaciarni. Upominam cię Anno. nie powinnaś wygłaszać takich radykalnych sądów. Jestem przekonana, że przy kolejnym spotkaniu będziesz opłakiwać tego swojego samuraja.

- Zobaczymy... Zobaczymy... - Powiedziała Anna z zamyśleniem i irytacją.

Obie panie rozeszły się do swoich nowych wybranków serc. Co zdarzy się dalej?

Tego dowiemy się przy kolejnej dawce wódeczki, gdzieś w barze, w Mieście Łodzi.