Przejdź do głównej zawartości

Z dedykacją dla wszystkich Porządnych, Normalnych i innych kłamców.

Dni mijają jeden za drugim w szaleńczym tempie diabelskiego młyna.
Feeria emocji, ludzi, zdarzeń, słów...
Stoi sobie przystojny mędrzec wygłaszający tyradę o tajemnicach zarządzania, planowania, przewidywania, rachowania, wydawania poleceń podwładnym.
Wkoło jego głowy wirują tabelki, cyferki, wykresy i inne "esy floresy"...
A potem przechodzi koło ciebie przeznaczenie. Mijasz je. Ono sobie nie zdaje sprawy, że to ty.
Uśmiechasz się niepewnie. Przestępujesz z nogi na nogę. W końcu ruszasz.
Na zakręcie przed celem - dopada cię jednak jak strzała i dźga ostrzem w plecy przechodząc koło życiodajnej pompy.
Strategie ulatują. Nie ma zdrowego rozsądku.
Dzieje się.
Pozostaje tylko rdzeń wydający w padaczce swej polecenia. Wykonujesz je.

A potem ktoś to ocenia i robi z ciebie zdrajcę albo bohatera.
Tak łatwo jest oceniać.
Cała literatura opiera się na czarnym i białym, które trochę przechodzi w szarość, żeby nie robić z nas ostatecznych kretynów.

Cały świat ocenia się. Stoi cyferkami, które wartościują, czy jesteś be albo cacy, na plusie i minusie, kciuku w górę lub dół.

Lubimy jak cesarz siedzieć przy arenie i majtać tym kciukiem pławiąc się w swojej władzy nad kimś zależnym.
Ale już do gazu nikogo nie poślemy, bo się boimy, bo to niepoprawne politycznie. Nieetyczne.

Ludzkości Moja Kochana! Pierdol się! Wszelkie zacne teorie, które wydałaś na świat - wydałaś całkiem przypadkiem.
Sama również nim jesteś. Przykro mi, że musimy płynąć razem. Mam nadzieję, że niedługo.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Ośliniona tęsknota.

Tak właściwie, to teraz, chwilę przed trzecią nad ranem - poczułam, że tęsknię. Spotęgował to fakt, że byłam dziś w wielu miejscach. I kilka razy z kimś na pozór zwykłym, i jakimś takim mało przebojowym. Miał jednak jedną cudowną zaletę - nie udawał kogoś, kim nie jest i nie był. Kłamał. Owszem. Okłamywał nawet samego siebie, ale jakoś przedziwnie został człowiekiem. I właśnie o tej trzeciej w nocy zatęskniłam chociażby za jego kłamstwem. Za czymkolwiek. "Urocze niewolnictwo" - powiecie. Być może. A może na moim brzegu, oprócz śmieci wylądował kawałek czegoś wyjątkowego? Fala mi to stara się wyrwać, a ja wchodzę w to morze. Nigdy nic nie udało mi się wyłowić, ale też nigdy nie utonęłam. Tym razem też tak się nie zdarzy. W zasadzie, to nic się nie zdarzy. Ot, człowiek znalazł coś wyjątkowego i chce to pozyskać na własność. I pozostaje tęsknota. Piękna i wzniosła. W sam raz na oślinione i zapłakane piosenki, śpiewane przez podlotki. Potem już nikt nie chce się do...
23 komentarze
Czytaj więcej

Bezbrzeżna chęć brudu.

Zaczęła się jesień. Szłam melancholijnie przez park. Dzieci bawiły się na placu, ich rodzice w osowieniu siedzieli porozrzucani pojedynczo na ławkach, nieopodal epicentrum wrzasku. Psy robiły kupy gdzie popadnie, koty miauczały pod zamkniętą budką już bez piwa. A ja tak sobie szłam, noga za nogą w lekkim odurzeniu własnymi kołaczącymi się myślami. Ten mętlik, zaprowadził mnie w swej chmurze w wiele miejsc tego dnia: na kilka wystaw, na kilka "pięćdziesiątek" gdzieś w Mieście Łodzi. Szłam sama, bo wtedy nie trzeba niczego ustalać, nikomu tłumaczyć, niczego deklarować. Chcesz iść, to idziesz, jak nie to siedzisz. Potem weszłam do jakiegoś małego kina. Zorientowawszy się, że wszystkie tytuły są mi już znane - udałam się oddać mocz. Z sąsiedniej kabiny wydobywał się tak znajomy i niemal zapomniany dźwięk kochających się ciał. Uśmiechnięta oddawałam się mojemu moczowi, by razem z tymi obok spuścić się w odmęty otchłani. Wyszłam z kabiny, a w tym samym momencie otworzyły się drzw...
18 komentarzy
Czytaj więcej

Kobieta eteryczna.

Będąc na wywczasach z Koleżankami Śpiewaczkami w Zakopanem, udało nam się zaobserwować coś niezwykłego, zjawiskowego i ponadczasowego. Podczas jednego ze śniadań, na werandzie naszego pensjonatu, przyłączyła się do nas osobliwa para: nasza krajanka-poznanianka-blondynka i pocieszny-blondynkowaty-Litwin. Jednak, żeby zrozumieć istotę całej nadzwyczajności sytuacji, zacznę od początku. Otóż osobliwa para przysiadła się do nas. Zaczęła się seria pytań oczywistych, na które odpowiedzi dla krajanki-poznanianki-blondynki nie były oczywiste ( dla pociesznego-blondynkowatego-Litwina chyba też nie, bo rozmowa przebiegała głównie w języku polskim). Pierwsze pytanie dotyczyło tego, co robimy w Zakopanem. My na to, że chodzimy po górach. Na to dziewczyna wybałuszyła swe oczy zza szkieł ( co jeszcze bardziej potęgowało wybałuszenie) i zaczęła wypytywać gdzie można się wybrać. Na to TA Olga (jedna ze Śpiewaczek) rozpoczęła wielki wykład na temat tatrzańskich szlaków. Wzbudziło to wielki respek...
16 komentarzy
Czytaj więcej